Nina
32 jaar, verloskundige

Klachten: Long-covid

Het zuurstofgehalte in mijn bloed was goed.

Ik schrok hier natuurlijk enorm van en heb meteen de huisartsenspoedpost gebeld, aangezien het in de avond was. Maar omdat ikzelf een zuurstofmeter in huis had vanwege mijn beroep als verloskundige en het zuurstofgehalte in mijn bloed goed was, hoefde ik niet te komen. De volgende dag is er een huisarts gekomen en die heeft het nog een keer nagemeten. Alles was goed. Dus toen was het van; nou, dit zal wel bij de Corona horen en kan nog wel eens 2 weken gaan duren. Twee weken?! Dacht ik toen, dat is lang! Niet wetende dat ik 3 jaar later nog steeds thuis zou zitten…

Die hele erge benauwdheid heeft inderdaad ongeveer 2 weken geduurd, daarna was ik vooral kortademig bij inspanning. Maar inspanning was dan al 2 minuten lopen ofzo.’

Ik ging over mijn grenzen heen.

Nina startte al snel met fysiotherapie. Ze dacht dat dat de manier zou zijn om er weer bovenop te komen en conditie op te bouwen. Maar net als bij zoveel Covidpatiënten werkte dit averechts. Nina: ‘Het was te snel te veel inspanning, ik ging over mijn grenzen heen en dat was iets wat ik toch al makkelijk deed. Iedereen werd in die tijd naar de fyso gestuurd en ik heb er veel lotgenoten slechter uit zien komen.

Ik ging er ook te lang mee door, want je hebt toch het idee; ik doe er iets aan. Maar er kwamen alleen maar klachten bij. Binnen een half jaar werd ik vermoeider, werd mijn concentratievermogen slechter en kon ik nauwelijks meer prikkels verdragen. Ik heb weken gehad dat ik alleen maar met de gordijnen dicht op bed kon liggen.’

De verwachting van ‘het kan 2 weken duren’ verplaatste zich naar; het kan wel eens een jaar gaan duren. En toen was ze een jaar verder en nog nergens.

we kunnen je echt helpen.

Nina: ‘Ik heb heel veel dingen geprobeerd. Ben bij een longarts geweest, maar daar kwam verder niets uit. Ik heb acupunctuur gehad, ben naar osteopaat gegaan, een orthomoleculair therapeut, een mesoloog, die gaat met een ijzeren staafje langs je lichaam om te meten waar tekorten zitten en ik heb allerlei supplementen uitgeprobeerd. Je krijgt telkens de belofte; we kunnen je echt helpen!

Ik gaf er duizenden euro’s aan uit. En dan was het iedere keer weer een klap om te verwerken dat het niet werkte. Maar ik drukte die teleurstelling snel weg, van oké, maar er gaat iets komen! Ik heb geen moment geloofd dat ik niet beter zou worden. In deze periode was mijn schoonzus bezig met een euthanasie traject. Dat heeft ze uiteindelijk niet meer gehaald, ze is zelf overleden, maar ik durfde niet te denken aan wat het voor mij zou betekenen als ik niet beter zou worden. Dus ik hield heel erg vast aan; ik ga beter worden.

Doe mij maar 1 mind/ body methode haha.

Ik sloot me aan bij een lotgenotengroep. De (h)erkenning was fijn, maar ik had ook het gevoel dat we de klachten normaliseerde door het er samen over te hebben en dat wilde ik niet. Dit moest niet ‘het nieuwe normaal’ worden! En toen kreeg ik van m’n zus een berichtje over ene Stichting Emovere die een vragenuurtje had voor mensen met Long Covid. En dan hoor je daar een ervaringsverhaal van iemand die van alleen maar in een donkere kamer kunnen liggen, via de mind/body methode haar leven weer kon oppakken. Toen dacht ik; doe mij dat ook maar, 1 mind/body methode alstublieft, haha.

Ik was in eerste instantie zeker niet overtuigd van deze methode die er onder andere van uitgaat dat aanhoudende vermoeidheid en overprikkeling kunnen voortkomen uit onbewust verdrongen emoties. Omdat mijn inspanningsbenauwdheid zo duidelijk lichamelijk was, vond ik het moeilijk te geloven dat het bij mij ook zou werken. Maar ik dacht, laat ik het toch maar proberen. Ik las het boek ‘Breaking Free’ van Jan Rothney dat specifiek gaat over herstel van chronische vermoeidheid en long Covid. Daarin werd alles heel goed uitgelegd en ook biologisch onderbouwd hoe verdrongen emoties kunnen doorwerken op celniveau. Ik begreep daaruit dat het belangrijk was om je lichaam op gevoelsniveau ‘vellig’ te stellen. Oké, daar ga ik mee aan de slag, besloot ik.

Al snel viel ik weer terug.

Ik ging mijzelf iedere keer als ik iets wilde gaan doen en dus een inspanning zou leveren, een soort van peptalk geven: ‘Kom op, je kunt dit, je bent gezond, er is niets stuk in je lichaam!’ Alles om mijn lichaam maar in een veilige stand te krijgen. En dat hielp echt! Voor eventjes kon ik dan meer doen. Daar was ik best verbaasd over, maar al snel deed ik weer te veel en viel ik weer terug. Het hele mind/body verhaal kwam daarmee op een laag pitje te staan; dit werkte kennelijk ook weer niet bij mij.

Ik besloot te gaan voor een verbonden-ademhaling sessie, dus echt het lichaamswerk en toen merkte ik dat er veel emoties naar boven kwamen waarvan ik niet eens wist dat ik ze had; heel veel emoties die niet opgelost waren. Plotseling kwam toen in één keer binnenvallen: ik wil niet terug naar verloskunde. Eerder had ik paniek gevoeld bij de gedachte aan terugkeren naar mijn werk. Zo van; o nee dan krijg ik al die nacht- en weekenddiensten weer en al die verantwoordelijkheid. Ik zag ineens helder in dat dit me erg had tegengehouden in mijn herstel.

Verloskundige zijn was mijn droombaan. Ik heb het van kinds af aan willen worden, heb er hard voor moeten werken om het te worden en nu ik het was, was het deel van mijn identiteit. Het was moeilijk om aan mezelf toe te geven dat de realiteit anders was. Dat het voor mij geen gezonde werkplek was. Ik had er trauma’s opgelopen.

O dit kan gewoon!

Uiteindelijk kwam ik bij jullie terecht omdat ik besefte dat ik een stukje begeleiding miste in het onderzoeken van mijn emoties. De eerste keer dat ik bij jullie kwam heb ik het met Michael gehad over de trauma’s vanuit mijn werk. Dat ik daar überhaupt gevoelens over mocht hebben was al een openbaring. Van huis uit was ik gewend om emoties zo snel mogelijk weg te duwen. Het was de eerste keer dat ik verdriet hierover toeliet. In het begin was het heel erg heftig om zoveel te gaan voelen, maar al gauw was het een enorme bevrijding. Er ging een wereld voor me open, o dit kan gewoon!

Mijn innerlijke kompas was ik eigenlijk helemaal kwijt, want alles wat ik in mijn lijf voelde was eng en moest zo snel mogelijk weg. Daarmee, weet ik nu, drukte ik niet alleen de ‘slechte’ maar ook ‘goede’ emoties weg. Ik kon helemaal niet meer voelen waar ik blij van werd of wat ik graag wilde doen! Ik was vlak geworden, leefde vanuit mijn verstand.
Dat echt weer in contact komen met wat je lijf je te vertellen heeft, dat is voor mij een hele grote stap geweest.

Ik beleef nu de dingen intenser, de minder leuke, maar ook de leuke, ben meer aanwezig in het moment. Leef eigenlijk gewoon meer. En ik kwam erachter dat boosheid er niet mocht zijn. In eerste instantie dacht ik zelfs dat ik die emotie gewoon niet had, maar dat kon volgens Petulia niet. Het heeft een hele tijd geduurd voordat die omhoog mocht komen.’

Ik redde mezelf wel.

Nina had een tweelingzusje met veel gedragsproblemen en wilde als kind niet voor extra problemen zorgen. Ze wilde haar ouders niet extra belasten. Daarom had ze voor zichzelf bedacht: ‘Als ik ervoor zorg dat iedereen me aardig vindt, dan doe ik het goed’.
Nina: ‘Ik redde mezelf wel. En àls ik dan een keer geïrriteerd was kreeg ik te horen: ‘Huh, dit is niks voor jou. Waarom doe je zo boos?’ Die emotie paste kennelijk niet bij mij en mocht er voor mijn gevoel niet zijn. Ik heb ook nooit echt gepuberd, durfde me niet echt af te zetten tegen mijn ouders. Ik was de stabiele factor, het stabiele kind.

Nu ik dit allemaal zag besloot ik hierover een gesprek met mijn ouders aan te gaan. Dat pakte heel goed uit en was ontzettend fijn! Ik kon ze vertellen hoe ik me als kind gevoeld had, mocht me helemaal uiten. Ze schrokken daar best van, maar begrepen het ook. De band met mijn ouders was al goed, maar is hierdoor nog hechter geworden.

Mijn benauwdheid verdween razendsnel.

Vanaf het kantelpunt dat ik ook echt zelf ging geloven in de mind/body methode verdwenen geleidelijk mijn long covid klachten. Ik begreep dat mijn onderbewuste de klachten in stand hield en dat dat niet betekende dat het tussen mijn oren zat, maar wel betekende dat ik er zelf iets aan kon doen!

Mijn benauwdheid verdween razendsnel. De vermoeidheid is er nog, maar ook dat gaat beter. Zo ben ik begonnen met vrijwilligerswerk en dat is leuk. Ik ga kijken wat ik verder wil gaan doen, heb er veel zin in om iets te vinden wat echt bij mij past. Misschien ga ik wel opnieuw studeren. In deeltijd dan. En ik wil heel graag moeder worden.

Het verschil tussen nu en zes maanden geleden toen ik bij jullie binnenkwam, is onwerkelijk groot. Ik ben zo ontzettend trots op mezelf! Hoe hard ik gewerkt heb om beter te worden en hoe ver ik al ben gekomen. En daar hebben jullie ook ontzettend aan meegeholpen. Het heeft me weer hoop en toekomstperspectief gegeven.

Durf hulp te zoeken!

Dat is ook de reden waarom ik mee wilde doen aan dit interview, ik zou tegen iedereen willen zeggen: ga met jezelf aan de slag. Geloof er echt in en durf hulp te zoeken!

Het is geen makkelijke weg. Het vraagt om kritisch naar jezelf en de onderliggende oorzaken waardoor je ziek bent geworden te gaan kijken. En ervoor te zorgen dat je niet in dezelfde patronen vervalt als het weer een beetje beter met je gaat. Het vraagt om het wezenlijk anders te doen en daarop te blijven letten, het blijft een proces 😉

Ik vond het best moeilijk om de mind/body methode te accepteren omdat het me toch een soort van schuldgevoel gaf. Zo van; stel dat het dan aan mezelf ligt, heb ik dan werkelijk 3 jaar van mijn leven weggegooid?! Nu weet ik dat het niet mijn schuld is, want ik had er geen bewustzijn over, maar toch, het voelt verdrietig dat het zo lang geduurd heeft om de weg omhoog te vinden. Ik gun het anderen om die weg eerder te vinden.