Josette
58 jaar, zelfstandig ondernemer

Klachten: Pijnaanvallen; verkramping van nek, schouders, hoofdpijn en maagklachten.

Josette: ‘Alleen de verdoving vooraf, om die hete naald erin te krijgen, was lekker. Dan ontspande alles even, maar zo gauw die was uitgewerkt, was de pijn ook weer terug.’
Uiteindelijk heeft Josette ontzettend veel verschillende behandelingen uitgeprobeerd om van haar pijn af te komen. Er werd zelfs botox in haar zenuwen gespoten, het hielp niet. Niets hielp.

Artsen zeiden; We kunnen niets meer voor je doen.

Josette: ‘Ik was wanhopig, echt wanhopig. Zo’n beetje 1x per week had ik een pijnaanval en dat duurde dan 3 dagen. Ik voelde het opkomen; mijn nek verstijfde, mijn schouders verkrampte, ik kreeg hoofdpijn, werd misselijk en kon eigenlijk al snel niks meer. Het leek op een migraine aanval, maar dat was onderzocht en dat was het niet. Het enige wat ik dan kon doen was op bed gaan liggen en wachten tot het over was. Op de dagen dat ik geen pijn had was ik altijd bang, want elk moment kon de pijn weer de hoek om komen zeilen. Als ik iets leuks wilde gaan doen of net gedaan had, poef daar begon het weer. Er was geen peil op te trekken. Genieten was er niet meer bij.’

Na een jaar pijn gaf de huisarts haar een buprenorfine pleister. Dit is een zeer sterke, morfineachtige pijnstiller in de vorm van een pleister die wordt gebruikt bij hevige chronische pijn.
Josette: ‘Mensen die afkicken van heroïne krijgen dit ook, maar ik snap eigenlijk niet waarom, want het is net zo verslavend.’
De eerste 3 maanden hielp het, daarna kwam de pijn er doorheen.
Josette: ‘Je zit dan aan de plafondwerking en moet meer gebruiken om het weer te laten werken. Nou, dat hebben ze toen ook gedaan: ik ging van 10 naar 20 naar 30 microgram, maar al vrij snel kwamen de pijnaanvallen ook daar doorheen. Toen heb ik dus jarenlang op die hoge dosering gezeten zonder dat ik er baat bij had.’

Artsen zeiden: ‘We kunnen niets meer voor je doen, we hebben alles geprobeerd. Je zult ermee moeten leren leven.’
Josette: ‘Accepteren dat dit zo de rest van mijn leven zou zijn, was heel, heel heftig. Dat was natuurlijk eigenlijk geen leven. Maar ik raakte afgevlakt. De pleister dempte mijn emoties. Ik was niet meer verdrietig, maar ook niet meer blij. Ik had weinig energie, was snel moe en sliep veel. Toch bleef ik zoeken naar een oplossing; er moest toch iets zijn tegen deze pijn?!

Ik had nooit laten zien hoe erg het eigenlijk was.

En toen, zo’n 3 jaar geleden, las Josette in het plaatselijke krantje over een film die wij vanuit The Present.nu in samenwerking met Michelle Kraaij in Kortehoef vertoonde. De film ging over hoe Michelle na 15 jaar van haar chronische pijnklachten was afgekomen door breder te kijken naar lichaam en geest en naar de oorzakelijke rol van onbewust verdrongen emoties.
Josette: ‘Die film was een feest van herkenning en hij werd notabene bij mij om de hoek vertoond! Terwijl ik, zeg maar, het world wide web had afgezocht voor hulp! Daarna ben ik meteen op Petulia afgestapt en heb gezegd; ik wil hulp.’

Josette: ‘De therapie bij jullie was heel emotioneel, er moest veel uit. Heel veel boosheid ook. Vaak moest ik al huilen bij binnenkomst. Ik besefte dat ik mezelf altijd groot had gehouden. Ik had mijn omgeving, zeker mijn kinderen, niet met mijn pijn willen belasten. Dus ik had nooit laten zien hoe erg het eigenlijk was, hoe volledig wanhopig ik was.

En toen na een maand of drie kwam de ommekeer al, ik merkte dat ik minder pijn had. Ik werd me bewust van patronen. Dat ik al van kinds af aan mijn emoties inhield. Vanuit mijn jeugd had ik de boodschap meegekregen dat wat ik wilde niet belangrijk was en dat vond ik eigenlijk heel normaal. Ik was gewoon niet zo belangrijk. Daar dacht ik verder niet over na, laat staan dat ik wist dat het wegstoppen van mijn eigen wil zo zou doorwerken in mijn lijf. Ik wist niet eens dat ik dat deed!

Ik was een enorme pleaser.

Ik kwam er ook achter dat ik heel negatief over mezelf dacht. Ik vond mezelf te dik, niet goed genoeg, eigenlijk gewoon waardeloos. Daardoor deed ik altijd heel erg mijn best om wel goed genoeg te zijn. En dat was misschien voor iedereen goed behalve voor mezelf. Ik was een enorme pleaser. Mijn lichaam stond continu onder spanning, altijd alert op het ‘goed doen’ voor een ander om iets waard te zijn.

Dat verhaal van mijn jeugd en de uitwerking daarvan op mijn leven heb ik zo’n anderhalf jaar lang met jullie uitgediept. Door bij jullie al die pijnlijke negatieve overtuigingen over mezelf te doorvoelen, stopte ik met me daartegen te verzetten en ging de lading ervan af. En toen wilde ik van die pleister af. Ik wilde niet langer verslaafd blijven. Ik had de doses al verlaagd, maar in mijn eentje lukte het niet om er verder vanaf te komen. Als ik dat probeerde, kreeg ik heftige ontwenningsverschijnselen. Grieperig met heel veel spierspanning, ik kon niet meer slapen, werd heel somber. Ik ben toen naar de Jellinek kliniek gegaan en die hebben het recept overgenomen. Vanaf dat moment gingen er in microdosering stukjes pleister vanaf.

Dat gaf weer een hele nieuwe dimensie aan de therapie, want nu ging ik steeds meer voelen. Gelukkig niet alleen vervelende dingen, maar ook leuke dingen. Ik kon voor het eerst sinds hele lange tijd weer echt ergens van genieten!
De pijn was ondertussen al helemaal weg en stapje voor stapje ging ik verder met het afbouwen van de pleister. Met elk stukje dat ervan afging, maakte ik mezelf in eerste instantie ziek, want ik kreeg direct ontwenningsverschijnselen. Daardoor was het best een pittig proces. Het voelde tegenstrijdig en ook wel angstig om mezelf steeds weer pijn te bezorgen terwijl ik daar net vanaf was. Gelukkig wist ik dat de verschijnselen 3 dagen aanhielden, daarna brak de zon weer door.

Ik heb het in mijn eigen tempo gedaan en in ongeveer anderhalf jaar tijd de pleister afgebouwd. Al met al heeft die pleister 7 jaar lang op mijn arm gezeten en ben ik dus 7 jaar lang verslaafd geweest. Het laatste stukje was het moeilijkst, maar toen dat eraf was… dat was echt magisch! Ik liet het aan iedereen zien; kijk, niks meer op mijn arm! Ik was echt helemaal in de gloria.’

Opbrengst

‘Ik heb geen pijn meer, ik heb geen pleister meer, ben niet meer verslaafd, ben veel meer gaan voelen, misschien wel meer dan ooit in mijn leven. Ik kan weer genieten van dingen, kan weer lachen, heb mijn humor terug, dat merkt mijn omgeving ook. Ik voel wat ik wel en niet wil en geef daar meestal gehoor aan. En als ik er geen gehoor aangeef, ‘vertelt’ mijn lichaam me wel (door pijn te genereren) dat er iets niet klopt 😉 Mijn leven is sinds het zien van die film, in 3 jaar tijd 180 graden gedraaid.’